Może masz o mnie opinię złą,
ale pieprzę to, jakoś tam żyję z nią,
swoich błędów, jak każdy, się brzydzę choć,
nie uciekam od ich, o nich piszę wciąż,
piszę, to przez to, że widzę dość,
dlatego z moich oczu aż bije złość,
nie mówię nic, albo krzyczę coś,
urlop od życia i tydzień z nią,
to brzmi jak pierdolony sen,
bo kiedy zasypiam, to obok nie ma jej, tonę we mgle,
po omacku szukając naszych miejsc,
nie wiem gdzie, nie wiem gdzie,
czuję, że ty to lepiej wiesz,
i że to nie moja wina, że mam wady,
chyba innego życia nie znamy, ta,
tak w ogóle, to już nie wiem czy je znamy,
czy tylko udajemy, jak się mijamy tam,
ambicja nie pozwala mi przestać iść,
do przodu i dalej tu spełniać sny,
nieważne to, ile mogę przegrać dziś,
bo chyba niczego już nie żal mi,
możesz mnie kochać albo nie,
choć zobacz, jak to jest,
pewne jest jedno, jedna rzecz,
nie przejdziesz obok mnie,
i kiedy o tym myślę, myślę, że wybrałem dobrze,
raperzy coraz częściej mają za daleko do mnie.
Przeźroczysty, prozaiczny,
jak hologram - iluzoryczny,
wszystkie twarze takie same,
moje życie monodramem,
póki trwa,
to życie jak monodram, a w nim ja,
ciągła gra.
Ja dalej żyję tak, jak żyłem,
kiedy wstaję, witam nowy dzień,
to jak perpetum mobilem
ta historia wciąż nie kończy się
choć z samym sobą wstecz - dzieli mnie więcej niż łączy,
i jedną chwilę wstecz - świat wydawał się być prostszy,
wiem, że nie zmienię świata - jestem, jak Wy lub gorszy,
i kocham smak ryzyka tak, jak kocham smak forsy,
niczego nie żałuję dziś tu,
chociaż było parę smutnych chwil tu, a dziś znów,
pragnę nie mieć zmartwień, wcale nie mieć zmartwień,
zmieniam się dla ciebie - od siebie świat zmieniam najpierw,
mam garstkę swoich zaufanych ludzi, jak Lucky Luciano,
mówię: świat jest mój, jakbym był Tony'm Montaną ,
czasem trzeba stać się katem, żeby nie stać się ofiarą,
i żebym pamiętał o tym, kiedy obudzę się rano gdzieś.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.